بعضى از بزرگان و بندگان خدا به جماعت به جا مىآورد . سپس تا قبل از طلوع آفتاب به تعقيب نماز مشغول مىشد . آنگاه به كتابخانه بزرگ خود - كه مشتمل بر هزاران كتب نفيس و آثار نادر عزيز الوجود و منحصر بود - مىرفت . صبحگاهان كسانى چون علّامه على بن ابراهيم قمى و شيخ عبّاس قمى ، وى را در تصحيح و جمع‌آورى كتب حديث و غيره يارى مىكردند و هرگاه در اين حالت كسى بر وى وارد مىشد ، يا عذر وى را مىخواست و يا كار وى را به عجله به انجام مىرساند تا مزاحم كارهاى علمى وى نشود . مرحوم نورى در اواخر عمر كه مشغول تكميل مستدرك بود ، با تمامى مردم ترك مراوده كرده ، حتّى اگر كسى از او شرح حديثى يا خبرى مىپرسيد ، او را به اجمال پاسخ مىگفت يا كتاب مورد نظر را به وى مىداد تا مزاحمتى به مشاغل علمى وى وارد نيامد . بعد از اشتغال به كار ، كمى غذا ميل مىفرمود و بعد از خوابى سبك ، نماز ظهر را در اول فضيلت آن به جاى مىآورد . روزهاى جمعه سيرهء وى تغيير مىكرد و پس از بازگشت از حرم مطهّر به مطالعه كتابهاى مصيبت مشغول مىشد . بعد از طلوع آفتاب از كتابخانه خارج و به مجلس عزاى امام حسين عليه السّلام مىرفت . بعد از سخنرانى ، ذكر مصيبت مىنمود و اشك بر پهناى صوتش فرومىريخت . چون مجلس تمام مىشد به امورات مخصوص جمعه - مانند كوتاه كردن مو و گرفتن ناخن و غسل روز جمعه و نوافل آن - مىپرداخت . عصر جمعه بر خلاف عادت روزانه به نگارش اشتغال نداشت ، بلكه به حرم علوى مشرف شده و به زيارت مىپرداخت و بر همين منوال بود تا با خداى خود ملاقات نمود . از سنّت‌هاى حسنه‌اى كه در عصر وى رواج يافت ، پياده روى به كربلاى معلّى بود كه تا عصر مرحوم انصارى برپا بود . بعد از درگذشت مرحوم انصارى ( ره ) زمانى فرارسيد كه پياده روى نشانه‌اى از فقر بود و هر كه پياده مىرفت به عنوان شخصى دنى و فقير به چشم مىآمد ، مرحوم